CAS 670-96-2 2-Φαινυλιμιδαζολική εποξειδική ρητίνη σκλήρυνσης

Ως παράγοντας σκλήρυνσης με βάση το ιμιδαζόλιο-, υφίσταται μια αντίδραση ανοίγματος δακτυλίου-με τις εποξειδικές ομάδες της εποξειδικής ρητίνης μέσω των ενεργών θέσεων στον δακτύλιο ιμιδαζόλης, προάγοντας τη διασταυρούμενη-σύνδεση της ρητίνης για να σχηματιστεί μια τρισδιάστατη-δομή δικτύου. Οι τυπικές συνθήκες σκλήρυνσης είναι οι εξής:

Συνιστώμενο ποσό προσθήκης: 2%-5% της μάζας της εποξειδικής ρητίνης (ρυθμιζόμενη ανάλογα με τον τύπο της ρητίνης).

Θερμοκρασία ωρίμανσης: Μέτρια-ωρίμανση θερμοκρασίας (80-120 βαθμοί ) με πλήρη διάρκεια σκλήρυνσης 2-4 ώρες. Η αργή σκλήρυνση μπορεί να επιτευχθεί σε θερμοκρασία δωματίου (που απαιτεί 24-48 ώρες).

Εφαρμοστέοι τύποι ρητίνης: Εποξειδικές ρητίνες γενικής χρήσης, όπως δισφαινόλη τύπου Α και δισφαινόλη τύπου F, με καλή συμβατότητα με αλεικυκλικές εποξειδικές ρητίνες.

Μηχανική Αντοχή: Αντοχή σε εφελκυσμό μεγαλύτερη από ή ίση με 60 MPa, αντοχή σε κάμψη μεγαλύτερη ή ίση με 90 MPa (όταν χρησιμοποιείται με ρητίνη E-51).

Θερμική σταθερότητα: Θερμοκρασία παραμόρφωσης θερμότητας (HDT) Μεγαλύτερη ή ίση με 120 μοίρες, με βραχυπρόθεσμη αντίσταση θερμοκρασίας έως 150 μοίρες-.

Ηλεκτρικές Ιδιότητες: Αντίσταση όγκου μεγαλύτερη ή ίση με 1×1014 Ω·cm, διηλεκτρική ισχύς μεγαλύτερη ή ίση με 20 kV/mm.

Χημική Αντίσταση: Καλή αντοχή σε μέσα όπως νερό, αιθανόλη και αραιά οξέα